Andrzej Pastwa

Bonum coniugum: problem hermeneutyczny orzecznictwa kościelnego

Wprowadzenie

Dwukrotne odniesienie się przez papieża Benedykta XVI do tytu­ło­wej kwestii w przemówieniach do Roty Rzymskiej z 2011 i 2013 r.[1] było aż nadto wyraźnym sygnałem, że wśród pilnych zadań stojących przed kościelnym orzecznictwem i doktryną kanonistyczną sytuuje się możli­wie precyzyjna odpowiedź na pytanie: jakie miejsce w praw­nej struk­tu­rze małżeństwa – i co ważne, w relacji do bona matrimonii: bo­num pro­lis, bonum fidei, bonum sacramenti – zajmuje nowo zde­fi­nio­wany istotny element: (ordinatio ad) bonum coniugum?[2]

Piotr Kroczek*

Kompetencje promotora sprawiedliwości w nowym procesie małżeńskim

Promotor sprawiedliwości (vel rzecznik sprawiedliwości[1], łac. pro­motor iustitiae) to jeden z urzędów publicznych w Kościele i jedno­cze­śnie jeden z urzędników trybunału kościelnego dobrze i szeroko opi­sa­nych w literaturze przedmiotu[2]. Kluczową regulacją tej instytucji w Ko­ściele łacińskim jest Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r.[3]

Józef Krukowski

Konkordat polski 1993/1998: geneza, przedmiot i stosowanie*

Temat wykładu obejmuje trzy punkty. W pierwszym zostanie skie­ro­wana uwaga na genezę konkordatu w ogólności i Konkordatu pol­skiego z 1993 r. w szczególności. W drugim punkcie skierujemy uwagę na to, ja­ki jest jego przedmiot, czyli katalog uregulowanych w nim spraw. W trze­cim na to, jakie są zasady stosowania go w krajowym po­rządku prawnym.

Wojciech Góralski*

Postanowienia Konkordatu polskiego z 1925 roku i problem ich recepcji i realizacji

      Stosownym instrumentem prawnym umożliwiającym pokojowe i har­monijne uregulowanie całokształtu wzajemnych stosunków pań­stwa i Ko­ścioła Katolickiego jest konkordat. Poczynając od XV stulecia, historia zna generalnie dwa modele takiej umowy dwustronnej: tra­dy­cyjny, oparty na przesłankach dawnego prawa publicznego Kościoła, oraz nowy, pow­stały na gruncie nauki Soboru Watykańskiego II[1].

Józef Kowalczyk*

Konkordat polski z 1993 roku. Zarys problematyki

Na początku pragnę przypomnieć, że Stolica Apostolska utrzymuje stosunki dyplomatyczne z blisko 200 państwami. Polska ma zapisane w swojej historii znaczące relacje ze Stolicą Apostolską. Można na ten te­mat przeczytać pouczające opracowania naukowe. Warto więc wspo­mnieć o podpisaniu pierwszej umowy między polskim Sejmem a pa­pie­żem Leo­nem X blisko 500 lat temu. Od tego czasu pojawiali się w Pol­sce papiescy wysłannicy, aczkolwiek nie była to funkcja po­wie­rzona im na stałe. Pierwszym z nich był Girolamo Lando, zaś pierw­szym for­mal­nym przed­stawicielem Stolicy Apostolskiej w charakterze nuncjusza był Alojzy Lippomano, którego misja zaczęła się 13 stycznia 1555 r., a za­kończyła 15 stycznia 1571 r.

Ginter Dzierżon

Fides et sacramentum. Wiara nupturienta a ważność małżeństwa

Wstęp

Zaproponowana mi tematyka wykładu nie jest nowa. Sam temu pro­blemowi poświęciłem jedno opracowanie[1]. Dorobek kanonistyki w tej kwestii jest bardzo bogaty, o czym świadczy na przykład bib­lio­grafia za­mieszczona przez Miguela A. Ortiza w artykule Fede e con­sen­so ma­tri­moniale[2]. To niełatwe zagadnienie będące przez wiele wieków dla ka­no­nistów crux interpretum staje się kolejnym i to niemałym wyzwa­niem, jeśli rozważymy je w kontekście treści zawartych w dwóch pa­pieskich przewodnich dokumentach powyższej tematyki, ja­kimi są: motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus[3] oraz posynodalna adhortacja Amo­ris laetita[4].